It Trans

Tag: jana

  • Jan Kanty Potocki

    Jan Kanty Potocki

    Wprowadzenie do postaci Jana Kantego Potockiego

    Jan Kanty Potocki, przedstawiciel magnackiego rodu Potockich herbu Złota Pilawa, urodził się w 1693 roku. Jego życie i działalność przypadły na okres dynamicznych zmian politycznych i społecznych w Polsce, a on sam odegrał istotną rolę w swoim regionie jako kasztelan bracławski oraz starosta smotrycki. W jego biografii splatają się wątki rodzinne, polityczne oraz militarne, co czyni go postacią interesującą dla badaczy historii Polski XVIII wieku.

    Pochodzenie i rodzina

    Jan Kanty Potocki pochodził z zasłużonej rodziny magnackiej, znanej z licznych osiągnięć i wpływów w Rzeczypospolitej. Jego ojcem był Józef Stanisław Potocki, rotmistrz pancernego, który piastował również funkcje kasztelana kamińskiego i kijowskiego. Matka, Eleonora Rey z Nagłowic, była drugą żoną Józefa, a po jej śmierci w 1717 roku Jan Kanty pozostał pod opieką ojca. Miał także brata Michała Franciszka, który pełnił urząd starosty trembowelskiego i czehryńskiego.

    Żony Jana Kantego Potockiego

    W życiu osobistym Jan Kanty Potocki ożenił się trzykrotnie. Jego pierwszą żoną była Konstancja Sobieska, herbu Janina, która urodziła mu dwoje dzieci: Alojza oraz Annę. Alojza Potocka, urodzona w 1721 roku, została ksenią Benedyktynek we Lwowie, natomiast Anna wyszła za Antoniego Tarłę, a później za Franciszka Jakuba Szembka. Ich jedynym synem był Joachim Karol Potocki, który odznaczał się znaczącą karierą polityczną jako podczaszego wielkiego litewskiego.

    Po śmierci Konstancji Jan ożenił się z Zofią Branicką, kasztelanką halicką, jednak ich małżeństwo nie doczekało się potomstwa. Ostatnią żoną Jana była Konstancja Daniłowicz, starościanka parczewska. Z tego związku przyszli na świat Teodor – późniejszy wojewoda bełski oraz trzy córki: Marianna, Barbara i Zofia.

    Kariera polityczna i wojskowa

    Jan Kanty Potocki nie tylko zajmował się sprawami rodzinnymi i majątkowymi; jego kariera polityczna była równie dynamiczna. Służąc w wojsku jako rotmistrz pancernego, brał udział w licznych kampaniach wojennych. Jego umiejętności dowódcze oraz doświadczenie wojskowe przyczyniły się do awansu na wyższe stanowiska w administracji państwowej.

    W 1729 roku Jan Kanty Potocki został mianowany kasztelanem bracławskim po śmierci swojego poprzednika Karola Oborskiego. To stanowisko umożliwiło mu znaczny wpływ na lokalne sprawy polityczne oraz administracyjne. Jako kasztelan miał za zadanie zarządzać majątkiem oraz reprezentować region na dworze królewskim.

    Rola w administracji lokalnej

    Jako kasztelan bracławski, Jan miał istotny wpływ na rozwój regionu Bracławia oraz jego okolic. Jego decyzje dotyczące zarządzania majątkiem oraz relacje z innymi członkami szlachty wpływały na stabilność polityczną w tym rejonie. Współpracował z innymi prominentnymi osobistościami swojej epoki, co pozwoliło mu na zdobycie nowych sojuszników i umocnienie swojej pozycji.

    Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).

  • Dekanat Iława – Zachód

    Dekanat Iława – Zachód

    Dekanat Iława – Zachód jest jednym z dwudziestu dekanatów, które tworzą rzymskokatolicką diecezję elbląską. Położony w północnej Polsce, dekanat ten odgrywa istotną rolę w życiu religijnym lokalnych społeczności. Dzięki swojej unikalnej strukturze oraz różnorodności parafii, stanowi ważny element w kontekście duchowym regionu.

    Parafie w dekanacie Iława – Zachód

    Dekanat Iława – Zachód obejmuje sześć parafii, które są różnorodne pod względem historii, tradycji i lokalizacji. Każda z nich ma swoje unikalne cechy i wspólnoty, co przyczynia się do bogactwa życia religijnego w tym regionie.

    Parafia św. Jana Nepomucena i MB Różańcowej – Biskupiec

    Parafia św. Jana Nepomucena i Matki Bożej Różańcowej znajduje się w Biskupcu i jest jedną z najstarszych w dekanacie. Jej historia sięga wielu lat wstecz, a obecny kościół został wybudowany w stylu neogotyckim. Parafia organizuje wiele wydarzeń religijnych, takich jak msze święte, nabożeństwa różańcowe oraz spotkania dla dzieci i młodzieży.

    Parafia św. Brata Alberta – Iława

    Parafia św. Brata Alberta, zlokalizowana w Iławie, jest dynamicznie rozwijającą się wspólnotą. Jej patron, św. Brat Albert Chmielowski, jest znany ze swojego zaangażowania w pomoc ubogim i potrzebującym. Parafia aktywnie angażuje się w różne dzieła charytatywne oraz organizuje liczne wydarzenia kulturalne i religijne.

    Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa – Karaś

    W Karsku mieści się parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa, która również odgrywa ważną rolę w życiu lokalnej społeczności. Kościół parafialny jest miejscem spotkań oraz modlitwy dla mieszkańców Karska i okolic. Wspólnota ta organizuje różnorodne inicjatywy, takie jak rekolekcje czy pielgrzymki.

    Parafia MB Częstochowskiej – Laseczno

    Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Lasecznie to kolejna istotna wspólnota dekanatu. Jej patronka, Maryja Częstochowska, jest czczona przez wielu wiernych jako opiekunka rodzin i osób potrzebujących wsparcia duchowego. Parafia organizuje cykliczne wydarzenia związane z kultem maryjnym oraz czuwa nad duchowym rozwojem swoich członków.

    Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego – Piotrowice

    W Piotrowicach znajduje się parafia Podwyższenia Krzyża Świętego, która wyróżnia się silnym zaangażowaniem lokalnej społeczności. Wierni regularnie uczestniczą w nabożeństwach oraz różnych formach aktywności parafialnej, co sprzyja integracji oraz wspólnej modlitwie.

    Parafia Zesłania Ducha Świętego – Ząbrowo

    Ząbrowo gości parafię Zesłania Ducha Świętego, która jest miejscem spotkań zarówno dla mieszkańców Ząbrowa, jak i pobliskich miejscowości. Parafia angażuje się w życie duchowe swoich wiernych poprzez organizację katechez oraz spotkań modlitewnych.

    Historia dekanatu Iława – Zachód

    Dekanat Iława – Zachód został utworzony na mocy decyzji biskupa elbląskiego Jana Styrny w roku 2000. Powstał poprzez podział istniejącego wcześniej dekanatu Iława.

    Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).

  • Podróż apostolska Jana Pawła II do Portugalii (1982)

    Podróż apostolska Jana Pawła II do Portugalii w 1982 roku

    Podróż apostolska Jana Pawła II do Portugalii, która miała miejsce od 12 do 15 maja 1982 roku, była znaczącym wydarzeniem zarówno dla samego papieża, jak i dla katolików w tym kraju. Była to pierwsza w historii pielgrzymka papieska na Półwysep Iberyjski, a jej celem było wzmocnienie lokalnych wspólnot katolickich oraz wyrażenie wdzięczności Matce Bożej z Fatimy za ochronę, jaką papież otrzymał podczas zamachu na swoje życie w 1981 roku. Wydarzenie to miało duże znaczenie duchowe, ale także społeczne, przyciągając uwagę tysięcy wiernych i mediów.

    Przebieg pielgrzymki

    12 maja 1982: Przybycie do Lizbony

    Pierwszego dnia pielgrzymki papieski samolot wylądował na lotnisku Portéla w Lizbonie, gdzie Jana Pawła II powitał prezydent Portugalii António Ramalho Eanes oraz przedstawiciele episkopatu. Papież rozpoczął swoją wizytę od spotkania z wiernymi w katedrze lizbońskiej, gdzie modlił się za mieszkańców stolicy. Następnie udał się do kościoła franciszkanów, gdzie czekały na niego lokalne władze oraz członkowie rodziny franciszkańskiej. Po krótkiej modlitwie w miejscu narodzin św. Antoniego Padewskiego, papież odwiedził Zamek Belém, gdzie odbyło się spotkanie z prezydentem republiki.

    Wieczorem Jan Paweł II udał się do Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na procesję świateł. To wydarzenie przyciągnęło uwagę wielu wiernych, którzy przybyli z różnych zakątków Portugalii. W trakcie modlitwy miało miejsce dramatyczne zdarzenie – Juan María Fernández y Krohn, fanatyk polityczny, zaatakował papieża bagnetem. Na szczęście incydent nie zakończył się tragicznie, a Jan Paweł II mógł kontynuować swoje obowiązki.

    13 maja 1982: Spotkanie z Łucją dos Santos

    Drugi dzień podróży był szczególnie ważny, ponieważ przypadł na rocznicę objawień fatimskich z 1917 roku. W Fatimie papież spotkał się z Łucją dos Santos, jedną z trzech wizjonerek, które miały wyjątkowe doświadczenia związane z objawieniami Matki Bożej. Tego dnia mszy świętej przewodniczył Jan Paweł II i uczestniczyło w niej około miliona osób. Ołtarz został ozdobiony cudowną figurą Matki Bożej Fatimskiej, co podkreśliło wagę tego wydarzenia.

    Podczas mszy papież powierzył opiece Maryi całą ludzkość i prosił o pokój dla świata. W godzinie zamachu na swoje życie, o 17:19, Jan Paweł II ponownie odwiedził Kaplicę Objawień w Fatimie, co miało symboliczne znaczenie dla jego osobistej duchowości oraz dla całego Kościoła. Wieczorem papież spotkał się z duchownymi oraz pracownikami sanktuarium w Ośrodku Duszpasterskim imienia Jana Pawła II.

    14 maja 1982: Eucharystia dla rolników i Romów

    Trzeciego dnia pielgrzymki papież udał się do Vila Viçosa, gdzie sprawował eucharystię w Sanktuarium Niepokalanie Poczętej – patronki Portugalii. Nabożeństwo zgromadziło rolników oraz przedstawicieli społeczności romskiej. Obok ołtarza ustawiono czczoną figurę Matki Bożej, a Jan Paweł II zwrócił uwagę na potrzebę jedności i wsparcia dla najuboższych warstw społeczeństwa.

    Po powrocie do Lizbony papież spotkał się z przedstawicielami

    Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).

  • Parafia św. Jana Pawła II w Ełku

    Parafia św. Jana Pawła II w Ełku

    Wprowadzenie do Parafii św. Jana Pawła II

    Parafia św. Jana Pawła II w Ełku to wspólnota katolicka, która powstała stosunkowo niedawno, bo 20 stycznia 2005 roku. Początkowo nosiła wezwanie św. Faustyny Kowalskiej, jednak w wyniku decyzji biskupa ełckiego Jerzego Mazura, w dniu 8 czerwca 2012 roku, jej patronem stał się błogosławiony Jan Paweł II. Taka zmiana odzwierciedla rosnącą popularność i wpływ postaci Papieża Polaka na życie duchowe i społeczne mieszkańców Ełku.

    Historia i rozwój parafii

    Historia parafii św. Jana Pawła II jest ściśle związana z dynamicznym rozwojem Ełku oraz potrzebami lokalnej społeczności. W momencie jej powstania, miasto przeżywało intensywny rozwój, co wiązało się z rosnącą liczbą mieszkańców oraz zapotrzebowaniem na nowe miejsca kultu religijnego. W odpowiedzi na te potrzeby, zorganizowano wspólnotę, która mogła oferować duchowe wsparcie mieszkańcom okolicznych osiedli.

    Architektura i infrastruktura parafialna

    Obecnie kościół parafialny funkcjonuje jako tymczasowa kaplica, która została wybudowana w 2012 roku. Mimo że nie jest to klasyczny kościół z monumentalną architekturą, jego skromna budowa spełnia istotną rolę w życiu lokalnej społeczności. Przestrzeń ta jest regularnie wykorzystywana do odprawiania mszy, organizowania spotkań oraz różnych wydarzeń religijnych.

    Duchowieństwo parafialne

    Parafią zarządzają księża diecezjalni, którzy są odpowiedzialni za prowadzenie życia duchowego wspólnoty oraz organizację działalności duszpasterskiej. Ich obecność ma kluczowe znaczenie dla utrzymania żywej tradycji chrześcijańskiej w Ełku oraz dla kształtowania więzi między parafianami.

    Przedszkole Katolickie „U Lolka”

    W ramach działalności parafii funkcjonuje również niepubliczne Przedszkole Katolickie „U Lolka” im. św. Jana Pawła II. Placówka ta została stworzona z myślą o najmłodszych członkach społeczności, aby zapewnić im nie tylko edukację, ale także wychowanie oparte na wartościach chrześcijańskich. Przedszkole cieszy się dużym zainteresowaniem rodziców, którzy poszukują dla swoich dzieci miejsca sprzyjającego ich wszechstronnemu rozwojowi.

    Obchody rocznicy odzyskania niepodległości

    Wspólnota parafialna aktywnie uczestniczy również w obchodach ważnych wydarzeń historycznych. Przykładem może być odsłonięcie pomnika „Bramy Niepodległości”, które miało miejsce 16 września 2018 roku z okazji setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Uroczystość ta była wyrazem pamięci o trudnych momentach w historii kraju oraz symbolem jedności i patriotyzmu mieszkańców Ełku.

    Działania duszpasterskie i społeczne

    Parafia św. Jana Pawła II angażuje się w różnorodne działania duszpasterskie oraz inicjatywy społeczne, które mają na celu integrację wspólnoty i wsparcie najbardziej potrzebujących. Organizowane są spotkania modlitewne, katechezy oraz różne formy aktywności skierowane do dzieci, młodzieży i dorosłych. Dzięki tym przedsięw

    Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).

  • Jana Jacková

    Jana Jacková

    Wprowadzenie do kariery Jany Jackovej

    Jana Jacková, urodzona 6 sierpnia 1982 roku we Frydku-Místku, to jedna z najbardziej uznawanych czeskich szachistek. Jej talent oraz determinacja w dążeniu do szachowych sukcesów sprawiły, że od 2001 roku nosi tytuł arcymistrzyni, a od 2004 roku także męski tytuł mistrza międzynarodowego. Jacková stała się inspiracją dla wielu młodych graczy, a jej osiągnięcia są świadectwem pasji i zaangażowania w rozwój tej królewskiej gry.

    Wczesne lata i początki kariery

    Jana rozpoczęła swoją przygodę z szachami w młodym wieku, a jej występy na międzynarodowej arenie zaczęły się już w latach 90. XX wieku. W latach 1992-2002 reprezentowała Czechy na wielu mistrzostwach świata i Europy juniorek, zdobywając trzykrotnie srebrne medale. Jej pierwsze sukcesy miały miejsce na Mistrzostwach Europy do lat 10 w Rimavskiej Sobocie oraz Mistrzostwach Świata do lat 12 w Bratysławie. W 1999 roku zdobyła srebrny medal na Mistrzostwach Świata do lat 20 w Erywaniu, co potwierdziło jej rosnącą reputację w świecie szachowym.

    Medale i osiągnięcia juniorskie

    Jacková była także wielokrotną medalistką mistrzostw Czech juniorek. W jej dorobku znalazły się złote medale w kategoriach wiekowych: do lat 12 (1993), do lat 14 (1995) i do lat 16 (1997). Oprócz sukcesów w kategorii juniorskiej, już jako młoda zawodniczka zaczęła uczestniczyć w finałach indywidualnych mistrzostw Czech, gdzie zdobyła trzy medale: złoty w 1998 roku, srebrny w 1997 oraz brązowy w 1999 roku. Te osiągnięcia pozwoliły jej na szybką wspinaczkę po szczeblach krajowej hierarchii szachowej.

    Międzynarodowe występy i olimpiady szachowe

    W latach 1998-2008 Jacková brała udział w sześciu olimpiadach szachowych, reprezentując Czechy na najwyższym poziomie. Czterokrotnie zajmowała miejsce na I szachownicy, co stanowi dowód na jej umiejętności oraz zaufanie, jakie pokładają w niej trenerzy i koledzy z drużyny. W tym samym okresie była również czterokrotną reprezentantką Czech na drużynowych mistrzostwach Europy, zdobywając złoty medal w Puli w 1997 roku za wynik osiągnięty na III szachownicy.

    Udział w drużynowych mistrzostwach świata

    W 2007 roku Jacková miała zaszczyt wystąpić w pierwszych drużynowych mistrzostwach świata kobiet. To wydarzenie stanowiło ważny krok w jej karierze, podkreślając jej rozwój jako zawodniczki o międzynarodowej renomie. Udział w takich prestiżowych turniejach pozwolił jej zdobyć cenne doświadczenie i poszerzyć horyzonty jako szachistki.

    Pojedynki z czołowymi zawodnikami

    W ciągu swojej kariery Jacková miała okazję zmierzyć się z wieloma znakomitymi przeciwnikami. W 2001 roku zajęła drugie miejsce w turnieju Stork Young Masters w Hengelo, gdzie walczyła z takimi graczami jak Zachar Jefimienko, Jan Werle oraz Joost Berkvens. Rok później zakwalifikowała się do

    Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).

  • Jan Kryski

    Jan Kryski

    Wstęp

    Jan Kryski, herbu Prawdzic, był postacią znaczącą w historii Polski pierwszej połowy XVI wieku. Urodził się w mazowieckiej rodzinie szlacheckiej, która odegrała istotną rolę w lokalnej polityce oraz administracji. Jego życie i działalność są przykładem wpływu, jaki rodziny szlacheckie miały na kształtowanie się władzy w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Kryski pełnił ważne funkcje publiczne, a jego dziedzictwo przetrwało dzięki licznym potomkom oraz zapisom historycznym.

    Rodzina i pochodzenie

    Jan Kryski pochodził z uznanej rodziny, której korzenie sięgają Mazowsza. Jego ojcem był Ninogniew Kryski, który w latach 1440-1507 pełnił urząd kasztelana raciąskiego oraz wojewody płockiego. Matka Jana, Anna Boglewska, była córką Jana Boglewskiego, znanego kasztelana czerskiego i wojewody mazowieckiego. Tak silne koneksje rodzinne miały duże znaczenie dla kariery Jana Kryskiego.

    W rodzinie Kryskich panowała tradycja zajmowania wysokich urzędów państwowych. Jan miał wielu braci oraz siostry, wśród których wyróżniali się Piotr Kryski, kasztelan sierpecki, oraz Paweł Kryski, wojewoda mazowiecki. Rodzina ta była znana nie tylko z pełnionych funkcji, ale również z licznych powiązań z innymi rodami szlacheckimi, co podkreślało jej znaczenie w lokalnej społeczności.

    Życie prywatne

    Jan Kryski ożenił się z Anną Lasocką, córką Jana Lasockiego, kasztelana wyszogrodzkiego. Ich małżeństwo przyniosło na świat dziesięciu synów oraz sześć córek, co świadczy o dużej rodzinie i powinowactwach związanych z innymi rodami szlacheckimi. Liczne potomstwo mogło przyczynić się do utrzymania wpływów rodziny Kryskich w regionie Mazowsza.

    Rodzina Kryskich cieszyła się wysokim statusem społecznym i majątkowym. Dobra, które odziedziczył Jan po swoim ojcu, obejmowały Drobina i Grodzanów. Niestety, część majątku została mu odebrana z powodu niestawienia się do wojska, co było jednym z obowiązków szlacheckich tamtych czasów.

    Kariera polityczna i urzędnicza

    Jan Kryski wniósł znaczący wkład w życie polityczne swojego regionu. W 1517 roku otrzymał krzesło senatorskie oraz tytuł kasztelana ciechanowskiego. Funkcja ta stawiała go w gronie najważniejszych osobistości swojej epoki. W tym czasie Ciechanów był jednym z kluczowych ośrodków administracyjnych na Mazowszu.

    Tuż przed swoją śmiercią Jan został mianowany kasztelanem zakroczymskim, jednak nie ma jednoznacznych dowodów na to, czy zdążył objąć ten urząd przed swoją śmiercią w 1525 roku. Po jego odejściu dzieci Jana Kryskiego zaczęły być tytułowane jako kasztelaniczki i kasztelaniczy ciechanowscy, co świadczy o ciągłości rodowej i zachowaniu tradycji szlacheckiej w kolejnych pokoleniach.

    Problemy prawne i konflikty

    W życiu Jana Kryskiego nie brakowało także kontrowersji i problemów prawnych. W 1524 roku stanął przed sądem oskarżony przez rodzinę Unieckich o zabicie Wacława Unieckiego. Proces ten dotyczył nie tylko samego Jana, ale także jego brata Pawła oraz innych osób związanych z tą sprawą. Tego typu konflikty były dość powszechne

    Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).

  • Anita Koniusz

    Anita Koniusz

    Anita Koniusz – samorządowiec i urzędniczka z Pińczowa

    Anita Maria Koniusz, z domu Pawłowska, urodziła się 1 września 1970 roku w Pińczowie. Jest postacią znaczącą w polskiej polityce lokalnej oraz w zarządzaniu oświatą. W 2024 roku została członkiem zarządu województwa świętokrzyskiego, co stanowi kolejny krok w jej dynamicznej karierze zawodowej oraz politycznej. Jej życie i praca są przykładem zaangażowania w rozwój regionu oraz społeczności lokalnych.

    Wczesne życie i edukacja

    Anita Koniusz pochodzi z rodziny, której wartości kładły duży nacisk na edukację i rozwój osobisty. Jest córką Jana i Marii Pawłowskich. W 1999 roku ukończyła liceum medyczne w Busku-Zdroju, zdobywając tytuł technika fizjoterapii. To doświadczenie otworzyło jej drzwi do pracy w dziedzinie zdrowia, jednak Koniusz postanowiła poszerzyć swoje horyzonty i zainwestować w dalszą edukację.

    W 2008 roku uzyskała tytuł magistra zarządzania na Wydziale Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego Jana Kochanowskiego w Kielcach. Dwa lata później, w 2010 roku, obroniła licencjat z filologii angielskiej w Wyższej Szkole Umiejętności im. Stanisława Staszica w Kielcach. Jej wykształcenie obejmowało także studia podyplomowe z zakresu zarządzania oświatą, które zakończyła uzyskaniem tytułu MBA na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II w 2022 roku.

    Kariera zawodowa

    Dzięki solidnemu wykształceniu Anita Koniusz znalazła zatrudnienie w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, gdzie przez kilkanaście lat zdobywała doświadczenie na różnych stanowiskach, w tym kierowniczych. Jej praca w tej instytucji pozwoliła jej na zrozumienie potrzeb rolników oraz wyzwań, przed jakimi stoi sektor rolnictwa w Polsce.

    W 2021 roku Koniusz objęła stanowisko dyrektora Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Morawicy. W tej roli skupiła się na podnoszeniu standardów edukacji zawodowej oraz dostosowywaniu programów kształcenia do potrzeb rynku pracy. Jej zaangażowanie w rozwój kształcenia zawodowego przyczyniło się do zwiększenia atrakcyjności oferty edukacyjnej dla młodych ludzi w regionie.

    Działalność społeczna i polityczna

    Anita Koniusz nie ogranicza się jedynie do pracy zawodowej; aktywnie angażuje się również w działalność społeczną i polityczną. Związała się z organizacjami rolniczymi, stając się członkiem rady społecznej kieleckiego oddziału Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa. Takie doświadczenie pozwoliło jej lepiej poznać problemy lokalnych społeczności oraz potrzeby mieszkańców regionu.

    W 2023 roku Koniusz przystąpiła do ugrupowania politycznego Solidarna Polska, które później przekształciło się w Suwerenną Polskę. Jej zaangażowanie polityczne zaczęło nabierać tempa, gdy podjęła decyzję o kandydowaniu na radną powiatu pińczowskiego w 2014 roku oraz radną miejską Pińczowa w 2018 roku. Choć te próby nie zakończyły się sukcesem wyborczym, nie zniechęciły jej do dalszej działalności.

    Członek zarządu województwa świętokrzyskiego

    Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).