Wstęp
Kompania łączności 18 Dywizji Piechoty to kluczowy element struktury łączności w Wojsko Polskim II Rzeczypospolitej. Powstała w wyniku reorganizacji i była integralną częścią systemu komunikacyjnego dywizji, odpowiadając za zapewnienie sprawnej i efektywnej komunikacji pomiędzy jednostkami wojskowymi. Historia tej kompanii odzwierciedla rozwój i adaptację polskich sił zbrojnych w okresie międzywojennym, a także ich przygotowanie do ewentualnych konfliktów zbrojnych.
Historia utworzenia kompanii
Zgodnie z rozkazem Ministerstwa Spraw Wojskowych z dnia 7 października 1932 roku, 20 października tego samego roku została sformowana kompania telegraficzna 18 Dywizji Piechoty. Dowództwo kompanii objął porucznik Roman Domaszewicz, a jego zastępcami zostali podporucznicy Stanisław Napoleon Bancer oraz Bogumił Julian Heinrich. Ich zadaniem było stworzenie odpowiedniej struktury organizacyjnej oraz wyszkolenie personelu, co miało kluczowe znaczenie dla skuteczności działań dywizji.
W skład kompanii weszli oficerowie oraz podoficerowie z baonów telegraficznych i już istniejących kompanii, natomiast rekruci rocznika 1911 zostali powołani bezpośrednio do nowo powstałej jednostki. W ramach wyposażenia kompania otrzymała konie wierzchowe oraz taborowe, co pozwoliło na mobilność i transport niezbędnego sprzętu.
Struktura organizacyjna i funkcjonowanie
Kompania stacjonowała w Łomży jako organiczna jednostka łączności 18 Dywizji Piechoty. Jej struktura składała się z dwóch plutonów telefonicznych oraz gołębnika polowego, co było nietypowe jak na standardy tamtego czasu, ale bardzo efektywne. Warto zaznaczyć, że do momentu reorganizacji w 1937 roku, kompania nie miała własnego radia, co ograniczało jej możliwości komunikacyjne.
Reorganizacja z października 1937 roku przyniosła zmiany w strukturze, gdzie dodano pluton radio. Umożliwiło to bardziej nowoczesne podejście do komunikacji wojskowej. W składzie kompanii przewidziano różnorodne środki transportu, w tym samochody ciężarowe oraz motocykle, co dodatkowo zwiększało jej mobilność.
Szkolenie i przygotowania mobilizacyjne
Jednym z głównych zadań kompanii była organizacja szkoleń dla rezerwistów oraz podoficerów. Szkolenie odbywało się zgodnie z obowiązującymi normami i instrukcjami Ministerstwa Spraw Wojskowych. Wiosną 1939 roku kompania została podporządkowana dowódcy 1 Grupy Łączności, co miało na celu usprawnienie działań związanych z wyszkoleniem specjalistycznym.
W obliczu nadchodzącego konfliktu zbrojnego, zgodnie z planem mobilizacyjnym „W”, kompania pełniła funkcję jednostki mobilizującej. Jej dowódca miał za zadanie przygotować całość mobilizacji jednostek wpisanych na tabelę mobilizacyjną oraz zapewnić właściwe zaopatrzenie w sprzęt.
Mobilizacja przed wojną
W dniu 23 sierpnia 1939 roku nastąpiła mobilizacja jednostek „niebieskich”, a następnego dnia rozpoczęto mobilizację o godzinie 6:00. Kompania telegraficzna przekształciła się w kompanię łączności, a jej struktura została dostosowana do wymogów wojennych. Mobilizacja obejmowała nie tylko personel, ale również sprzęt
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).