Wilhelm Tell – opera Gioacchina Rossiniego
„Wilhelm Tell”, znana również jako „Guillaume Tell” we francuskim oryginale, to dzieło operowe skomponowane przez Gioacchina Rossiniego, które premierę miało 3 sierpnia 1829 roku w Paryżu. Jest to ostatnia opera tego kompozytora, a jej libretto, stworzone przez Étienne’a de Jouya oraz Hippolyte’a Bisa, opiera się na dramaturgii Fryderyka Schillera. Dzieło to nie tylko zachwyca muzyką, ale także porusza głębokie tematy związane z wolnością, oporem przeciw tyranii i miłości. Opera jest wystawiana zarówno w oryginalnym języku francuskim, jak i w wersji włoskiej, co czyni ją uniwersalnym dziełem pod względem językowym.
Osoby i ich role
W „Wilhelma Tella” występuje bogata paleta postaci, które odzwierciedlają różnorodne aspekty konfliktu między Szwajcarami a austriackim okupantem. Główną rolę tytułową odgrywa Wilhelm Tell, baryton, który staje się symbolem oporu. Jego żona Hedwiga, grana przez mezzosopran, jest postacią pełną emocji i wsparcia dla męża. Ich syn Jemmy, w roli sopranu, dodaje do dramatu nutę niewinności i dziecięcego lęku. Księżniczka Matylda, także soprano, symbolizuje miłość w obliczu politycznych podziałów oraz lojalność wobec swojego narodu. Arnold Melchtal, grany przez tenora, jest tragiczną postacią rozdarty między miłością do Matyldy a obowiązkami wobec ojczyzny. Pozostałe postacie takie jak gubernator Gesler (bas), Walter Furst (bas) oraz inni przyczyniają się do rozwoju akcji opery.
Tematyka i fabuła
Akcja opery rozgrywa się w XIV wieku w Szwajcarii, kiedy to kraj ten borykał się z austriackim uciskiem. W pierwszym akcie obserwujemy radosne święto pasterzy w okolicach Lucerny. Przywódca Melchtal błogosławi zgromadzonym, jednak jego syn Arnold odmawia przyjęcia zaszczytu ze względu na wewnętrzne konflikty serca. Mimo że uratował księżniczkę Matyldę z rąk austriackich żołnierzy i zakochał się w niej, jego lojalność wobec rodziny i narodu staje się poważnym dylematem.
W drugim akcie powraca motyw miłości Arnolda i Matyldy. Ich uczucie kwitnie w malowniczej dolinie nad jeziorem; jednak nadciągają ciemne chmury – wieść o uwięzieniu Melchtala przez gubernatora Geslera wzmaga pragnienie zemsty u Arnolda oraz determinację Wilhelma Tella do działania.
Trzeci akt ukazuje dramatyczny konflikt między osobistymi uczuciami a obowiązkami wobec narodu. Gesler świętuje stulecie austriackiej dominacji nad Szwajcarią poprzez upokarzający akt – wystawia kapelusz na słupie i nakazuje wszystkim kłaniać się przed nim. Wilhelm Tell sprzeciwia się temu rozkazowi i zostaje zmuszony do wykonania niemożliwego zadania – strącenia jabłka z głowy swojego syna. Jego celność okazuje się nadzwyczajna; jednak wyraża swoje niezadowolenie słowami skierowanymi do tyrana.
W finale opery, w czwartym akcie, dochodzi do konfrontacji pomiędzy Szwajcarami a wojskami geslera. Wilhelm Tell zabija gubernatora Geslera, co staje się punktem zwrotnym dla Szwajcarów walczących o wolność. Zwycięstwo przynosi nadzieję na lepsze jutro dla narodu oraz szczęśliwe zakończenie dla Arnolda i Matyldy
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).